Op bestemming

Ik reed de ring van Malmö voorbij, merkte algauw dat de rust terugkwam. Na Malmö had ik me voorgenomen om door te rijden naar Falsterbo Fyr.

Na een tijd ging de vaart er al snel uit en kwam ik op rustige wegen en nog later moest ik me op slakkenpas navigeren door Falsterbo. Toen ik aankwam kwam ik terecht aan een golfterein. Er was een grote privé parking maar er voor was nog een plaatsje vrij voor mijn auto op de openbare weg. Ik vroeg een motorrijder die net kwam aanrijden of ik wel correct had gelezen. De man kon geen Engels maar bevestigde toch het vermoeden dat ik daar mocht parkeren.

Ik parkeerde en strekte mijn benen. Ik liep een natuurgebied in en werd al meteen geconfronteerd met het “No camping”-bordje. Duidelijk niet overal is de Allemansräten van toepassing. Toen bleek dat de vuurtoren aan de andere kant lag en ik daarvoor een golfterein moest kruisen keek ik even op. Er stond een bord dat als een golfer “FORE” riep, ik als wandelaar in elkaar moest zakken en dekking zoeken.

Op gevaar voor eigen leven, waagde ik het om het terrein te kruisen en op weg te gaan naar de vuurtoren.

Ik merkte al gauw dat maar weinig golfers de moeite doen om ook maar iets te roepen, opvallen doen ze wel in hun fluo hemdjes en broekjes. Dus ik keek gewoon wat de fluo-mannekes en vrouwtjes van plan waren. Meestal zag ik ze geënerveerd naar mij kijken omdat ze even hun spel moesten pauzeren. Daar trok me niets van aan.

Ik liep voorbij een vogelopvangcentrum dat naast de vuurtoren was gelegen. Ik keek er even naar maar echt boeien deed het ding niet.

Ik liep terug over het golfterrein, toen een golfer dan toch Fore riep – na wat aarzeling -, bleef ik even staan en keek naar de curve van de slag en toen ik zag dat het balletje me onmogelijk kon raken liep ik verder.

Even later stond ik terug bij mijn auto. Het was toen erg warm en zette mijn autodeuren even open om te verluchten. Na een kwartiertje stapte ik in en reed richting binnenland omdat ik zag dat daar een natuurgebied was. Het lag aan een drukke 70 kph baan en ik knipperde op tijd om af en te slaan op het parkeerterrein. Ik parkeerde mijn auto, ging even naar het toilet. Het toilet was type huisje-met-hartje. Leuk om te hebben maar echt aangenaam vertoeven doe je daar toch niet in. Toch was het huisje met alle comfort voorzien, er was zelfs wc-papier voorzien.

Ik besloot toen om een rustig cafe te zoeken om even uit te rusten, want met zo’n warmte doe je toch niets.

Iets verderop was een fietspad dat langs de kust liep en ik volgde dat pad tot ik in Ljunghusen was, daar was een pizzeria maar niet echt mijn genre, ik liep verder. Verderop lag een bageri, maar ook dat was niet waar ik naar op zoek was, ik vervolgde mijn weg. Ik kwam uit op een brug, die open stond. Het kanaal verbond de Oresund met de Oostzee. Na een paar minuten te wachten liep ik over de brug en kwam in Höllviken terecht. Dit had meer van een kustdorp en ik liep de dorpsstraat in. Ik liep de supermarkt in met mondmasker, macht der gewoonte zeker. Dit was hier duidelijk niet nodig en ik was de enige die met zo’n witte zakdoek voor mijn mond rondstoof. Ik keek naar de prijzen en zag dat die in het algemeen zeker niet overdreven waren, uiteindelijk liep ik de winkel terug uit. Ik stond even voor de geldautomaat en besliste hoeveel cash geld ik zou afhalen. Dat ik Zweedse kronen nodig had stond vast, maar hoeveel precies was moeilijk te zeggen. Uiteindelijk haalde ik een bedrag van mijn rekening die achteraf gezien te hoog gegrepen was, maar goed dat kon ik toen nog niet weten.

Toen wat poen op zak had zag ik “Den Lille Havefreu”, “De Kleine Zeemeermin” dus. Jaja, mijn Zweeds is al van dit orde dat ik de klassiekers al kan herkennen, ook al zijn het Deense verhalen. Ik stak de straat over en plaatste mij aan een leeg tafeltje. De serveerster kwam en ik vroeg welke bieren ze hadden. Ik gaf onmiddellijk mee dat ik van België kwam en dus wel wat gewoon was. Niet zoveel speciaals gaf ze toe, het gamma van Carlsberg en zo hier en daar een los flesje lokaal bier. Ze waarschuwde me dat het wel grote flessen waren. Ik keek om me heen en zag een man zitten met een Duitse stein van een liter. Ik maakte mijn keuze voor een speciaal bier en ze kwam terug met een halve liter fles. Mijn schrik was onterecht gebleken. Het bier was niet zo speciaal maar ook niet van die orde dat ik helemaal niets proefde, tenslotte had ik een lager besteld. Hoge verwachtingen mocht ik dan ook niet hebben.

Toen dat bier op was, verplaatste ik me naar het ander terras, dat meer de biergarten-look had. Ik raakte aan de praat en bestelde nog een bier. Uiteindelijk zette ik mijn zinnen op een “Till” dat zoveel betekend als “nog ene”. Tja, dan kan je wel een bezig blijven natuurlijk. Ik gaf mijn kaartje (had ik beter meer van meegenomen, swoit) aan de man waarmee ik lang had gebabbeld en die nu huiswaarts keerde. Het café had een lokaal gevoel, de reden dat ik ook ben blijven zitten. Ik waagde me even aan een simpel massa-pintje en daar had ik al snel spijt van. Het kwam in een PET-fles waardoor ik het als het leeg was in mijn glas moest duwen om te zorgen dat het niet wegwaaide. Ik kreeg op een bepaald moment een SMS van de man dat hij me leuk gezelschap vond. Ik wist niet direct wat te doen met deze boodschap, omdat ik onzeker was over het bedoeling. Hierover later meer…

Mensen gingen en mensen kwamen en steeds ging het gesprek verder. Tot het sluitingsuur naderde, zo rond middernacht zat ik aan tafel met een koppel uit Gothenborg (OK, niet allemaal zo lokaal) die iets verderop een huisje hadden gehuurd. De man nodigde me uit voor een drankje bij hem thuis. De man bleek een brouwer te zijn en had in het koelkastje een vatje geduwd. Hij liep me proeven van 2 van zijn creaties en zette de tafel vol snacks. Toen het klokje 2 uur had geslagen sloten we af en stapte ik met T-shirt, korte broek en sandalen de 5 km terug naar mijn auto. Ik geef toe dat ik toen mezelf versakkerde dat ik niets meer mee had genomen maar er stond geen wind en de 15° die het toen was was ook niet precies bijtende kou te noemen. Ik keek op mijn GPS waar de afslag op het pad ik moest nemen door het bos zodat ik aan mijn auto terecht kwam.

Ik deed eerst een sanitaire stop en maakte toen mijn bedje op in mijn auto. Ik zag mezelf niet meer in staat om een plekje te zoeken in het bos om mijn tent op te slaan. Ik was al snel in dromenland…

Eerst nacht

De nacht voordien had ik niet de moeite gedaan om mijn tent op te zetten en had mijn bedje in mijn auto gemaakt.

Het werd behoorlijk warm in de auto, al had dat ook niet te maken met de avond voordien.

Ik had mezelf voorgenomen om deze nacht in mijn tent te slapen. Ik liep naar het fietspad voorbij het bos en toen zag ik een poortje dat me toegang verschafte tot de waterkant. Ik liep het pad door en zag een schuilhut. Ik keek rond en zag een prachtig stukje grasland dat aan net naast het water lag. Het bood schitterende uitzichten op de Oresund.

Ik liep terug naar mijn auto en nam alles uit mijn auto dat ik nodig had om mijn tent op te bouwen. Het was even worstelen met mijn tentzeil want het waaide fameus aan het water. Ik had zelfs stormlijnen nodig om mijn tent vast te kunnen zetten. Om 14u was het gelukt om mijn tent stevig te ankeren in Zweedse bodem! Trots maakte ik een foto van het ensemble.

Ik liet de tentperikelen achter me met een boek tot mijn coach belde. Ze informeerde naar de mogelijke opstart van mijn vrijwilligerswerk. Ik gaf aan dat ik me in het buitenland bevond, maar toch zou proberen om het mailadres op te zoeken.

Na een halfuurtje werd opnieuw opgeschrikt uit mijn boek toen iemand anders belde voor een computerprobleem. Ik heb het zo goed als mogelijk proberen op te lossen via de telefoon. Mja, Corona veroorzaakt ook nogal wat computerproblemen zo blijkt. Vooral als je op reis wil…

Om 16u had ik zin om te gaan shoppen in “De Grote Stad”. Al kun je Vellinge moeilijk een grote stad noemen. Ik liep wat rond. Kocht instant koffie en wat broodbeleg in de winkel en liep een Systembolaget binnen. Het staatsbedrijf dat het monopoly heeft om zwaardere alcohol te verkopen in Zweden. Ik moest even wachten op mijn winkelmandje (corona hé) maar ik heb niet zo heel lang moeten wachten (een vijftal minuutjes) maar eerlijk gezegd was het het wachten niet waard. Het (bier)aanbod, althans toch in Vellige, was erg schaars. Ik ben erin geslaagd om één bier mee te nemen.

Daarna nog even drank gekocht voor mijn auto en dan terug naar Skanor. Terug naar mijn homebase.

Even een korte fotoshoot aan het evenementenstrand en dan richting tent.